X
تبلیغات
زندگی من


همیشه روزهای زرد و نارنجی مرا وسوسه  آغاز راهی نو بوده........

پا در راهی تازه....پر از نیروی تازه و انگیزه های گرم و دلپذیر.......

شروع میکنم زندگی پرتکاپو یی دیگر را با حس جاری بودن و سیال بودن......

نخواهم ماند و دوباره روزهای پر تلاش شروع خواهم کرد شما را......

پاییز دلپذیر مثل همیشه مرا با تکاپو و تقلا پیوند داد!


نوشته شده در تاريخ دوشنبه پانزدهم مهر 1392 توسط شهره

زندگی مثل کتابیه که هر صفحه اش حروف و کلمات خاص خودش رو داره و نمیشه اون صفحات رو باهم مقایسه کرد.....روزهایی هست که حرفی برای گفتن نداری ....نه اینکه نداشته باشی ...نه!انگار حوصله توضیح دادن نداری.اتفاقا دلت هم بد جوری پره از حرفهای تلنبار شده و یه عالمه آرزوی محال و نیمه محال....اما انقدر زیادن که خودت هم توش میمونی!تازه کی رو پیدا کنی که گوش حوصله برای شنیدن داشته باشه؟حالا فرضا پیدا هم شد ....چه فایده؟اینه که ترجیح میدی مثل صفحات سپید کتاب سپید و ساکت بمونی.....مثل فاصله سپید بین فصول کتاب.....


نوشته شده در تاريخ یکشنبه پانزدهم اردیبهشت 1392 توسط شهره








نوشته شده در تاريخ سه شنبه ششم فروردین 1392 توسط شهره



نمیدانم خوب است یا بد

اینکه خواستم  ...تلاش کردم  اما نرسیدم!

نمیدانم خوب است یا بد 

اینکه از ابتدا  با خدا درد و دلها کردم و گفتم اگر خوب است بشود وگرنه نشود...حال آنکه از ته دل دوست داشتم بشود!اما نشد.....

روز به روز تغییر کرد و گشت و گشت و گشت تا گفتند:اصلا نمیشود

به دلم گفتم حکمت بود ولی در گوشه ای از ذهنم و دلم شاید هم تکه های بزرگی از روحم یک جای خالی بزرگ گذاشت!

اینروزها دارم تلاش میکنم جای خالیش رو با یه چیزهای دیگه پر کنم....

دارم تمرین میکنم بفهمم و حس کنم رسیدن خیلی مهم نیست و تلاش کردن مهمتر و با ارزشتر است!

باید همچنان به زندگی موجهای بزرگ وارد کرد تا از مرداب شدنش رهایی یافت.

ترجیح میدهم رودخانه ای باشم که جهتش تغییر کرده تا مردابی که دلش به پرنده ها و نیلوفرهایش خوش است!باید رودخانه بود....باید رفت و باید پر از انرژی و پتانسیل بود!


نوشته شده در تاريخ یکشنبه شانزدهم مهر 1391 توسط شهره

یه جای خالی  اینروزها بدجوری اذیتم میکنه.....

یکی که راحت  ترین و امن ترین  راه بود  برام تا وقتی توی قیل و قال زندگی و مشکلاتش گم میشم خودمو پیداکنم.....

یه جفت چشم آرام و زلال رو کم دارم اینروزها که رودر روی من مینشست و با هم به زندگی و بازیهاش میخندیدیم .....

کاش همیشه فاصله ها  مقهور ما بودند!


نوشته شده در تاريخ یکشنبه پانزدهم مرداد 1391 توسط شهره



اینهمه سال گذشت و تارهای سپید لابلای موهایم با سماجت تمام خودشان را به رخم میکشند...تازه توی این دوسال که خیلی سخت گذشت فهمیدم فقط تو هستی که مرا میفهمی و فقط تویی که ارزش گذراندن همه لحظه ها رو با یاد و ذکر و ارتباط برقرار کردن داری....شاید این دوسال درس سختی بود که فکر میکردم پیش نیاز نیست و در ترمهای آخر میتوان گذراند....اما غافل بودم و خودت یه جایی بهم تذکر دادی.....ممنون


نوشته شده در تاريخ دوشنبه بیست و نهم خرداد 1391 توسط شهره


بارون بهار که از چشمهای معصوم آسمون سرازیر میشه یاد اشکهایی می افتم که برای آرزوهای گذشته ام باید میریختم تا اینجوری روی دلم تلنبار نشه ....تا دلم اینطور نازک و حساس به هر تلنگری نباشه......یا من خودمو فراموش کردم یا آرزوهام دیگه قد پنجره دلم نیستن!پشت یه پنجره منتظر نشستن و منتظرن آفتابی بشه و بتونن از توی ابرها معجزه وقوعش رو بگیرن و اتفاق بیافتن.....
همیشه از صبر کردن بدم میومده و دوست داشتم هرچیزی که میخوام سریع فراهم بشه اما انگار خدا و زمین وزمان دارن بهم یاد میدن که برای بعضی چیزها فقط باید صبر کرد.....باید لحظه ها رو یکی یکی  توی قلک دلت بریزی و انقدر جمعشون کنی که پر بشه.....یکی نیست بگه قلک دلی که پر شده و دیگه جا نداره ممکنه همینروزها بترکه!
باز هم بارون بهاری میاد و من غرق شمارشم.......یک دو سه.....

نوشته شده در تاريخ شنبه بیست و ششم فروردین 1391 توسط شهره

دیدن روی تو در خویش ز من خواب گرفت
آه از آیینه که تصویر تو را قاب گرفت

خواستم نوح شوم، موج غمت غرقم کرد
کشتی ام را شب طوفانی گرداب گرفت

در قنوتم ز خدا «عقل» طلب می کردم
«عشق» اما خبر از گوشه ی محراب گرفت

نتوانست فراموش کند مستی را
هر که از دست تو یک قطره می ناب گرفت

کی به انداختن سنگ پیاپی در آب
ماه را می شود از حافظه ی آب گرفت؟

فاضل نظری


نوشته شده در تاريخ یکشنبه بیست و پنجم دی 1390 توسط شهره



برای تغییر یه آهنگ غم انگیز باید با نت ها بازی کرد و کمی تغییر داد....فاصله ها رو قدری دست کاری کرد و گاهی زیر و بم ها رو هم عوض کرد....

برای تغییر رنگ  محل زندگی هم لازم نیست همه چیز رو عوض کرد...تغییر رنگشون هم حال آدما رو تغییر میده....پرده های روشن تر...قاب پنجره های سفید و سه چهار تا کوسن رنگی و شاد روی مبلهایی که یه مدت طولانی روی اونها نشستی و با غصه های ریز و درشتت گریه کردی....پهن کردن رومیزی دست دوزی که نا خودآگاه یاد چهل تیکه های دست دوز مادربزرگ می اندازدت....همه وهمه حال مون رو میتونه عوض کنه....

جمع شدن با دوستان و اقوام مهربونی که طعم شیرین از تنهایی درآمدن رو بهت هدیه میدن وفراموش کردن تلخیهایی که یه مدت طولانی اومدن تا تو رو قوی تر کنند و بروند...همه و همه یه پیام خوب داره.....

همیشه میشه تغییرات مثبت کرد و همه چیز این تغییر رو قبول میکنه وقتی خودت بخوای.....وقتی یادت بیافته به یه سری چیزهای زیبا یه مدته بی اهمیت بودی و حالا باید جبرانش کنی.....بله.....لازم نیست خودت رو عوض کنی بلکه یه سری تغییرات میتونن تو رو نو کنندو سبک زندگیت رو زیر و رو کنند....هیچوقت برای تغییر کردن وتغییر دادن دیر نیست!





نوشته شده در تاريخ شنبه نوزدهم آذر 1390 توسط شهره

هوای شهرمون اینروزها بارونی و تمیزه........کاش دلای ما هم از آسمون یاد میگرفت گاهی باید یه تکونی بخوره و با یه رعد وبرق عاطفی غصه ها و کینه هاشو بباره و خودشو سبک کنه......

اینروزها کم نیستند آدمهایی که وزن منفیهای دلشون انقدر زیاد شده که حتی حفظ تعادل قدم زدن توی خیابونهای زندگی شون هم براشون سخته و ممکنه با هر تلنگری به زمین بیافتند.....ممکنه به کسای دیگر برخورد کنند و اونها رو هم یه جورایی از راه  بیرون بیاندازند.....

اینروزها کم نیستند دلهایی که نه با دیدن خنده شاد بچه ها ونه با بو کشیدن  رایحه خوش خاک و آب....نه حتی حس مهربونی دیگران شاد نمیشن....

کاش میشد به همه این آدما و این دلها یه جوری فهموند شاید امروز روز آخر زندگیمون باشه.....شاید فردایی نباشه که بتونیم دستهای مهربونی رو که به طرفمون دراز شده در دست بگیریم و یا لبخند های کودکانه و شاد بچه ها رو با همه بی غل وغش بودنشون  یه جواب شفاف وشاد بدیم!

شاید این روز ها هیچوقت تکرار نشوند و من امروز فردا حضور نداشته باشد!شاید لازم باشه من هم یه قدری بارونی تر باشم....با بارران بخشندگی کنم و صیقل بدهم و صیقل بپذیرم......هوای دلم بدجوری بارونی شده!


نوشته شده در تاريخ یکشنبه بیست و دوم آبان 1390 توسط شهره

پاییز ناگهان رسید...بارشهای پی در پی اش را انگار در جیب مخفی اش گذاشته بود و سوز و سرمایی که یادمون آورد ماه دوم پاییز هم دارد به نیمه میرسد....اینروزها خیلی هوس سفر کرده ام....فرق نمیکند کجا...دلم جاده میخواهد و حس رفتن و رسیدن!
روزهایم کاملا پر شده و دلمشغولیهایم فراوانند....با دوستانم روزهای بسیار خوشی رو داریم سپری میکنیم.........ورزش.درس.پیاده روی.میهمانی های ساده و دوستانه.حرف و حرف و حرف.....مشکلاتم هنوز هست  ولی من قاطعانه تا آخر  راه میجنگم...دارم زندگی رو از رو میبرم!
کلاسهای کوپ مو هم همچنان ادامه دارند و درکنارش خواندن زبان شیرین فرانسه....روزهای اول کلاس خیلی ناامید بودم اما اینروزها دائم به جملات ساده ای که یاد گرفته ام ذوق میکنم....مثل بچه های کلاس اول....یاد روزهایی می افتم که دبیرستانی بودم و کتاب دزیره رو خونده بودم!وای که چقدر آرزو داشتم فرانسه یاد بگیرم ....فکر میکردم باید مارسی زندگی کنم ....شخصیت دزیره برام یه اسطوره بود و همچنین افکار بلند ناپلئون.....کی فکر میکرد یه روزی  باداشتن دو بچه مجبور بشم خیلی اساسی این زبان رو یاد بگیرم در حدی که برم امتحان TEFبدم!
این مهاجرت به کانادا چه راه پر پیچ و خمیه!یعنی میشه؟؟؟؟؟؟؟؟؟

نوشته شده در تاريخ سه شنبه دهم آبان 1390 توسط شهره


بی خیال تکرار مکررات خسته و نخ نما....

بی خیال آنچه در گوش هم پچ پچ میکنند و خواهند کرد....

فقط دستهایم را بگیر و بیا تا ته رنگهای زرد و نارنجی پاییز بدویم و شعرهای کودکانه بخوانیم....تا ته کوچه باغ یکی مانده به بزرگ شدن....من از بن بست آدم بزرگها گریزانم

و از پنجره هایی که فقط پرده های کلفت و قدیمی تا ته کشیده شده میهمانشان است...

و از حصارهایی که اطراف حریم آنهایی است که همیشه سنجیده و عاقلانه  حتی به هم لبخند میزنند!

بیا نترسیم از اشتباه هایمان....باید پروا کنیم و غلطهایمان را خط خطی کنیم....خنده های از ته دل کنیم و از 

دستهای هم گاهی سیبهای خوب شسته نشده بگیریم و بی آنکه نگران پاک شدن ماتیکهای صورتیمان باشیم 

آنها را با لذت گاز بزنیم....فقط من وتو!


نوشته شده در تاريخ شنبه نوزدهم شهریور 1390 توسط شهره


باز من و کلی تصمیم جدید.....اتفاقات زیادی برامون افتاده که مثل یه مانع سنگی بزرگ میخواست سد راهمون بشه و من تصمیم دارم از اونها پله ها ی بلند بسازم رو به هدف ...رو به موفقیت!

متاسفانه توی برنامه اسسمنت نمره کافی برای مهاجرت به کانادا نیاوردیم و من اولش ناامید شدم ولی از اونجایی که همیشه خودم  خودمو نصیحت و راهنمایی میکنم تصمیم گرفتم فرانسه بخونم تا کسر نمره رو جبران کنم و سال آینده دوباره مدارکمون  رو بفرستم.....

این روزها هم کلاسهای مراقبت و زیبایی صورت میرم و هم کوتاهی مو و براشینگ....فرانسه رو هم دارم اضافه میکنم...فکر کنم مثل کارمندها سرم خیلی شلوغ داره میشه....اما خیلی امیدوارم ....چون کلی نقشه جدید دارم!

میخوام با دست پر به جنگ روزگار برم و مطمئنم اینبار موفق میشوم....زندگی دارم برات!


نوشته شده در تاريخ سه شنبه پانزدهم شهریور 1390 توسط شهره


دلم حرفهای قشنگ و پر امید میخواهد هرچند توباور نداشته باشی....

از واقعیت و نگرانی ها خسته شده ام ودلهره های ریز و درشت پیکر شکننده افکارم را با بیرحمی خراش میدهند....دلم روزهای گرم و پر ازدحام کوچه پس کوچه های کودکی ام را با همه آرزوهای پرتقالی و طلایی اش میطلبد که اینروزها مرا از آن منع میکنند.....

فال مرا گرفت و گفت همه چیز به زودی رو به بهبود خواهد رفت....

گفت تمام نگرانیهایت بی اساس است...

گفت آینده پر است از آنچه دیگران باور ندارند و تو آمال و آرزویت شده....

به من گفت که من و تو هیچ وقت پشت هم را خالی نخواهیم کرد و خندید وقتی فنجان قهوه ی من از نعلبکی اش جدا نمیشد و گفت:چقدر همدیگر را دوست دارید!

او هم میداند دوست داشتن اینروزها مثل گوهری کمیاب و باارزش است....

من باورش کرده ام چون راست ترین حقیقت زندگیم دوست داشتن توست و او آنرا فهمید....

من همه پیش بینی های قشنگش را با دلم میگیرم و جرعه جرعه مینوشم و به همه ذهنم میگویم که :بوی بهبود ز اوضاع جهان میشنوم...شادی آورد گل و باد صبا شاد آمد.....

او درست گفته و من همه گفته های دلنوازش را باور دارم....منتظر خبرهای خوشی هستم که وعده داده....اینروزها فقط دلم حرفهای قشنگ میخواهد و امید .....میدانم در فالمان پر است از آنچه لیاقتش را داریم وآنچه خدا برایمان رقم زده....پس چرا دلواپس باشم...تو هم قبول داری که خدا ما را تنها نمیگذارد...

این خوشمزه ترین قهوه ای بود که با یاد تو نوشیدم ومن منتظر فواید آن هستم!



نوشته شده در تاريخ پنجشنبه بیست و هفتم مرداد 1390 توسط شهره


هر دوره ای از زندگی  میتونه یه نام انحصاری داشته باشه....مثل دوره ی سفر....دوره ی پس انداز....دوره ی انتظار و......تمامشون رو که کنار هم بچینی و یه ویرایش ضمنی هم روی افراط و تفریطهای بیانی و نوشتاریت داشته باشی میشه کتاب زندگیت!

این روزهایی که بیخیال گرما و سرعت و همه موارد دیگه دارن تند وتند میگذرند دوره ی دلواپسیهای منه....

دلواپسی برای همه آنچه تا کنون برای زندگی کرد ه ایم...

بعضی روزها بذرهای ترس و نگرانی که نمیدونم توی کدوم لحظه ها روی زمین دلمون پاشیده شد رشد میکنند و من با دستهای لرزان و دلی ملتهب آنها را از ریشه در می آورم  وبه امید برداشت محصولات بهتر به این دشت صاف و ساده نگاه میکنم و دلم برای جویبار باریکی که دلخوشیهایمان را آبیاری میکرد و حالا جای خالی اش را با هر چیزی میخواهم پر کنم نمیشود تنگ میشود!

گاهی لحظه ها مرا به سرگیجه ی شیرین و گذرای خوش بینی میبرند و چقدر آرزو میکنم  این حس نادر ادامه پیدا کند.....کنار دلم مینشینم و منتظر یک اتفاق خنک و باطراوتم....یک اتفاق سبز مثل استجابت دعاهای سبزمون ....مثل گرفتن دستهامون که با امید به سویش دراز شده اند....مثل طعم گس جوانه!


نوشته شده در تاريخ شنبه بیست و دوم مرداد 1390 توسط شهره



به رویاهایم می اندیشم...شفاف تر از همیشه!هرچند پشت درهای بسته و محکم آینده محبوس باشند....هر چند دیگران رویاهایم را اوهام بچه گانه ای فرض کنند که هیچوقت بادبادک وار در آسمان حقیقتهای آبی پرواز نخواهد کرد....

روزهای روشن و دست یافتنی من خواهند رسید....روزهایی که میوه های نورس موفقیت را سبد سبد از زیر درختان پر بار زندگیم جمع کنم و بین تمامی اهالی محبت  و دوستی  تقسیم کنم.

من از این درهای بسته امروز نمیترسم.....این درهای قفل شده روزی باز میشوند و انتظار تلخ پشت آنها برگهای صبور زندگیم خواهند شد که به آنها افتخار خواهم کرد....همه خوشبختی من و شیرین نوشتنم از تلخ ترین روزهایم از این است که من و تو با هم هستیم و حسود و بخیل روزگار با هم بودنمان هر چیزی را بتواند از ما بگیرد این را نخواهد توانست.....دستهای دلم را تا آخر راه از دستهای دلت بیرون نمیکشم و این روزگار سخت بی محبت را در برابر ایمان و توکلمان  به زانو در خواهم آورد. به خودم و تو قول میدهم :

تا آخر راه امیدوار و عاشق باشم وبا اتکا به محبت بینهایت خدا که همیشه شامل حالمان بوده...روزهای پشت در ماندنمان را پلی کنم برای رسیدن به زلالترین اعتقادهایمان در آنسوی قفلهای باز شده زندگی.....

با تو و خدای مهربان نیاز به هیچ شاه کلیدی نیست!


پی نوشت:عکس بالا را سال پیش در سفر اصفهانمون گرفتیم!


نوشته شده در تاريخ شنبه هجدهم تیر 1390 توسط شهره

بالاخره دیروز یعنی29 خرداد 90 مدارکمون رو با پست دی اچ ال فرستادیم سیدنی کانادا.....این چند روز آخر حسابی خسته و بیحوصله شده بودم ووقتی بابک دائم ازم ایراد میگرفت که به جای خواندن رمان عروسک چوبی ویا خواب بعد از ظهر که من عاشقش هستم....مدارک رو کامل کن دلم میخواست این مدارک رو زودتر سر به نیست کنم!
تابستان امسال هم مثل سال گذشته بدجوری گرم شده و بازهم روزهای بلند و گرم شروع شد.....امسال بیشترین تلاشم اینه که به باربد و بیتا خوش بگذره ....سال پیش که درگیر اسباب کشی و درس و عمل  دیسک مامان بودیم و بچه ها زیاد بهشون خوش نگذشت.....
همینطور روزها با سرعت میگذرند و ما دائم به امید رسیدن فردا امروزمون رو از دست میدیم....وقتی به گذشته فکر میکنم بابت اهمال و کوتاهیهام تنها چیزی که در موردش باید بیشتر دقت میکردم  بزرگ شدن سریع بچه ها بوده.....کاش با اونها بچگی میکردم....کاش به جای سخت گیریهای زیاد یه کم بیشتر کنارشون مینشستم و به خرابکاریهای شادشون میخندیدم.
دوست ندارم زیادتر از این روزهای سبز و شاد اکنون رو از دست بدم.....


لابه‌لاي مدادهاي رنگي‌ كودكي

مردي گم شده است

و لابه‌لاي من ، كودكي

 

يكي بيايد مرا پيدا كند

يا نقاشي‌ام كند

لااقل

مداد‌ رنگي‌‌هاي  آن بچه را

روي ميزش مرتب كند

 

************

 

لابه‌لاي بغض‌هاي كودكي

مردي

عاشقانه‌اي از شاملو مي‌خواند

لابه‌لاي روپوشِ دبستان

مردي

موهايش را شانه مي‌كند

 

كاش امروز

نروم «پريوش» را ببينم

كاش زنگِ اول

ديكته داشته باشيم

تا من

براي تمام الف‌هاي دنيا

يك كلاهِ قشنگ بكشم

 

*************

 

لابه‌لاي زنگِ تغذيه

مردي قهوه مي‌نوشد

كودك

پشتِ تپش‌هاي مرد

لحاف را سرش كشيده و خوابيده

و مرد فكر مي‌كند

اگر مداد قرمزش اينجا بود

لبهاي زن را

كمي سرختر مي‌كشيد

             

        شعر:محمود بهرامی

پی نوشت:ما که کودکی نکردیم....غصه اش هم فایده ندارد و جوانی را فنا میکند....جوان باشیم و با کودکانمان کودکی مان را درست مرور کنیم!


نوشته شده در تاريخ دوشنبه سی ام خرداد 1390 توسط شهره


میدونم این عکس قدیمیه و مال 2 سال پیشه....اما دوباره گذاشتن این عکس توی وبلاگم علت داره.....

اول اینکه این عکس از عکسهاییه که دوست خوبم محبوبه توی یه شب زمستونی ازمون گرفت در سال 88 و اون شب توی خونه اونا به ما خیلی خوش گذشت....اما درست 2 یا 3 روز بعدش ما گرفتار یه اتفاق شدیم که از نظر مالی کلی بهمون ضرر زد و همون موقع هم ما تصمیم گرفته بودیم برای مهاجرت اقدام کنیم....خیلی فشارهای روحی رو از اون به بعد تحمل کردیم....نه اینکه همش سختی و عذاب باشه که دروغ محضه اگر آدم فقط بخواد بگه فقط زجر کشیدیم اما کم اذیت نشدیم تا به امروز برسیم.....من که حسابی در گیر خواندن زبان انگلیسی شدم ....با توجه به اینکه حدود 8 سال میشد به کل دور درس خواندن و کلاس زبان رو خط کشیده بودم....بابک هم دائم مشغول کار و تصمیم گیریهای مهم کاری.....بعد فروش خانه به دلیل سرمایه گذاری کاری و اسباب کشی به خانه جدید و بعد مشکلات کاری که بابک در محل کارش داشت همراه با خواندن زبان.....از همه بدتر جمع کردن مدارک سابقه کار و هزاران چیز دیگه که بچه های مهاجر کمابیش باهاش مواجه هستند.....

از اون روزها تا الآن 2 سال گذشته و باورم نمیشه که اواخر همین ماه مدارکمون رو پست خواهیم کرد....آیلتس رو پشت سر گذاشتم و یه نفس راحتی کشیدم و الآن منتظر مانی اوردرم هستم که یکی از بستگان قراره برام بفرسته.....به محض دریافتش باید مدارک رو پست کنم....

وقتی به عقب سرم نگاه میکنم باورم نمیشه که عین این دوسال رو توی یه برزخ بزرگ سپری کردیم ....با یه عالمه فشار روحی...با یه عالمه بهت و ناباوری حاصل از بیمعرفتی اونایی که ازشون انتظار نداشتی....با یه عالمه حس سنگین که بهت باور اینو میده که داری آب دیده میشی بی اینکه زیاد متوجه باشی.........روزگار بازیهای عجیبی داره ولی سالی که گذشت از سختترین سالهای زندگی من و بابک بود............سال تصمیم برای هجرت از سرزمینی که دوستش داری ولی توش زیاد بیرحمی و نابرادری دیدی.....از جایی که همه خاطرات ریز و درشتت روی در و دیوار و کوچه و خیابونهاش حک شده.....اما گاهی باید قوی بود و تونست بین دوتا چیزی که کفه برابر دارن اون کفه ای رو انتخاب کنی که به هدفهات ختم میشه و حداقل اگر کامل به هدفهات نرسی ....سعی خودت رو کردی برای بهتر شدن....بهتر زندگی کردن و آزاد بودن....

توی این مدت یه چیز رو با گوشت وخونم لمس کردم که گاهی غریبه و دوست از فامیل میتونه بهت نزدیکتر باشه....گاهی سنگ صبورت انقدر باهات صمیمی میشه که هیچ فامیلی نمیتونه باهاش برابری کنه....اونایی که فکر میکنی هواتو دارن گاهی ناگهانی پشتت رو خالی میکنند که اگر حواست نباشه بد جوری زمین میخوری....ما که دست خدا همیشه پشتمون بود و بعد هم پدر ومادر مهربونم که یه تشکر مخصوص ازشون دارم....برادرم وهمسر گلش که همیشه سنگ صبورمون بودن و دوستای خوبم خصوصا محبوبه و همسرش که خوبیهاشون رو هرگز فراموش نمیکنم و امیدوارم هیچوقت یادم نره توی این همه سختیها چه عزیزانی تنهامون نگذاشتند.....

خلاصه اینکه ما هم تازه داریم توی جمع مهاجرین وارد میشیم.....منتظر روزهای خوب  و شاد خواهم بود و خدا رو شکر میکنم بابت توان وصبری که ازمون نگرفت و کمکمون کرد.....خدایا دوستت دارم


نوشته شده در تاريخ پنجشنبه دوازدهم خرداد 1390 توسط شهره



روزگار سخت و بیرحمی است و من بیشتر از همیشه  به حس  لطیف مهربانیتان احتیاج دارم.به نگاه پر از امیدتان و دعای سجاده های نورانیتان....

روز مادر امسال هم جای مادر بزرگهای گلم کنارمان خالیست.....



نوشته شده در تاريخ دوشنبه دوم خرداد 1390 توسط شهره




کاش گاهی با کفشهای من زندگی را قدم میزدی تا مرا بهتر بفهمی

تا بدانی جاده زیر پای من با آنچه تو ره میسپاری متفاوت است

کاش میدانستی پنجره های من و تو رو به یک مکان باز نمیشوند....

آسمانهامان هم رنگ متفاوت دارند

کاش  دنیای مرا با چشمهای من میدیدی ....

باور کن همه آدمها هرچند به هم نزدیک دنیاهاشان و ایده هاشان ممکن است متفاوت باشد....تفاوتها را بفهمیم لطفا!








مرزها همیشه قابل احترامند........







نوشته شده در تاريخ سه شنبه سی ام فروردین 1390 توسط شهره
    

خرید شارژ

فروشگاه اينترنتي ايران آرنا

تفریح و سرگرمی

دانلود